Nazwa gatunkowa: Ciemiężyca zielona - Veratrum album L. [1]

Inne nazwy:

Rodzina: Melantkowate - Melanthiaceae [2], Liliowate - Liliaceae [1]


Morfologia

Wysokość: 60-180 cm [1].

Kwiaty: gwiazdkowate, z krótkimi szypułkami, zebrane w wiechowaty kwiatostan. Pręciki posiadają nerkowate pylniki. Słupek z trzema krótkimi szyjkami [1].

Owoce: owłosiona torebka [1].

Łodyga: gruba, owłosiona, ulistniona, [1].

Liście: skrętoległe, spód liści owłosiony, górna powierzchnia liści jest gładka, liście są ostro zakończone, liście dolne; szeroko-eliptyczne, duże, górne; lancetowate [1].

Nasiona: płaskie, oskrzydlone [1]

Kłącze:

Korzenie:


Biologia

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia.

Pokrój: bylina [1].

Kwitnienie: czerwiec-sierpień (VI-VIII) [1].

Rozmnażanie: .


Ekologia

Pochodzenie:

Zasięg terytorialny: W Polsce występuje w Karpatach Wschodnich i okolicach [1]

Siedliska: wilgotne lasy liściaste, źródła wody, mokre łąki, tereny górzyste [1].


Zastosowanie

Zielarstwo roślina lecznicza [2]


Zielarstwo:

Surowiec zielarski:

Kłącze ciemiężycy Rhizoma Veratri [1].

Działanie:

Przeciwzapalne, znieczulające, wymiotne, przeczyszczające, drażniące na skórę. Zewnętrznie przeciwbólowo, przy zapaleniach i bólach stawów, nerwobólach [1].

Zastrzeżenia:

Surowiec powinien być stosowany pod ścisłą opieką lekarską ze względu na swoją toksyczność [1?].


Odmiany, gatunki pokrewne i rośliny podobne:

Ciemiężyca zielona Veratrum lobelianum Bernh. - podobne działanie [1]

Źródło:
  1. Polakowska M. 1987. Leśne rośliny zielarskie. PWRiL, Warszawa.
  2. Lewkowicz-Mosiej T. 2003. Leksykon roślin leczniczych. Świat Książki, Warszawa.