Nazwa gatunkowa: Biedrzeniec mniejszy - Pimpinella saxifraga L.

Rodzina: Selerowate - Apiacea, dawniej Baldaszkowate - Umbelliferae.


Morfologia:

Wysokość: 20-60 cm.

Kwiaty: białe lub rózowe, kielich mały, korona pięciopłatkowa, pręcików pięć.

Owoce: .

Łodyga: płytko bruzdowana.

Liście: dwa rodzaje: dolne tworzące rozetę, są nieparzystopierzaste z odcinkami nieregularnie ząbkowanymi, górne są skarłowaciałe, mocno powcinane .

Nasiona:

Korzenie:


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia.

Pokrój: wzniesiona roślina zielna.

Kwitnienie: miesiące letnie.

Rozmnażanie:.


Ekologia:

Pochodzenie: brak danych

Zasięg terytorialny: Europa (od Alp aż po Morze Północne), Azja

Siedliska: suche łaki, miedze, przyroża, skraje lasów.


Uprawa:

Roślina mało wymagająca.


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza, roślina przyprawowa, medycyna ludowa.


Zielarstwo:

Surowiec zielarski:

Korzeń (Radix pimpinellae) lub liście biedrzeńca mniejszego.

Zbiór surowca zielarskiego:

Korzeń zbieramy na wiosnę (II-IV) oraz jesień (X-XI).

Ziele (VI-IX)

Najlepiej dokonać zbioru ze stanowisk naturalnych.

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Liście: mają słodkawy, lekko palący, łagodnie ściągający i odświeżający smak.

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Korzeń: olejek eteryczny 0,3%, pochodne kumaryny, garbniki, żywicę, cukry, pektyny, sole potasu i wapnia.

Liście: olejek eteryczny, garbniki, saponiny i gorycze.

Działanie surowca zielarskiego:

Korzeń: jako ludowy lek przeciwko chrypce, kaszlowi i w zaburzeniach układu trawiennego.

Liście: poprawiają przemianę materii, pobudzają apetyt.

Przyprawa:

Świeżymi liśćmi można przyprawiać potrawy rybne, ziemniaki, zupy jarzynowe, sałatki, sosy, pomidory i kalarep, a także potrawy z jaj i serów. Aromat biedrzeńca staje sie wyraźniejszy jeżeli dodamy kilka kropel soku cytrynowego.


Ciekawostki:

Korzeń biedrzeńca ma zastosowanie w produkcji wywarów , herbatek i nalewek lecczniczych. Trzy oczyszczone łodygi włożone do butelki z octem nadają mu pikantny, ziołowy armoat.


Odmiany i gatunki pokrewne:


Źródło:
  • 1987. Rośliny źródłem przypraw. PWRiL, Warszawa.

  • Logo internetowy ogród

    Pozostaw komentarz

    Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

    *Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

    Skomentuj jako pierwszy