Nazwa gatunkowa: Szczawik zajęczy - Oxalis montana Raf. [2]

Angielska nazwa: Wood sorrel [4]

Inne nazwy:

Rodzina: Szczawikowate - Oxalidaceae [1,2,4]


Szczawik zajęczy

Morfologia

Wysokość: do 15 cm[1] .

Pokrój niska bylina [4].

Kwiaty: posiadają szypułkę dłuższą od ogonków liściowych. Cechą szczególną dla szypułki kwiatowej są dwa małe, zrośnięte ze sobą listki, które występują zwykle w połowie długości szypułki. Działki kielicha są jajowate, na szczycie tępe lub zaokrąglone, nagie. Na brzegach płatków korony znajdują się włoski [1]. Płatki korony są białe, ale posiadają czerwone lub fioletowe żyłki [1,4].

Owoce: jajowata torebka z tępym szczytem [1,4].

Liście: liście klasyfikowane są jako odziomkowe, o długich ogonkach, złożone z trzech listków [zb. 1,4]. Listki są kształtu odwrotnie jajowatego, o podobnej długości, od spodu są nieco owłosione. Ogonki liściowe są zabarwione na czerwono, z licznymi włoskami na powierzchni, u nasady z jajowatym przylistkiem z ostro zakończonym szczytem. [1].

Nasiona: nasiona szczawiku roznoszone są przez mrówki[1]

Kłącze: o niewielkiej średnicy, pełzające pod i nad powierzchnią gruntu, rozgałęzione, posiadające wiele cienkich korzeni [zb. 1,4]. Dodatkowo na powierzchni kłącza występują mięsiste łuski o czerwonej barwie oraz jędrne ogonki liściowe [1]

Korzenie: []

Inne cechy: []


Biologia

Długość życia rośliny: wieloletnia roślina zielna[1], zimująca w polskich warunkach klimatycznych.

Typ rośliny: bylina, geofit lub hemikryptofit[1].

Kwitnienie: kwiecień-maj [1].

Owocowanie: [].

Rozmnażanie: [].


Ekologia

Pochodzenie:Kanada, Stany Zjednoczone [2]

Zasięg terytorialny:Europa, Azja, Północna Afryka, Ameryka Północna. Występuje głównie w rejonach o klimacie umiarkowanym [4]

Siedliska:zacienione runo leśne, zarośla [zb. 1,4]

Szczawik zajęczy można spotkać w zbiorowiskach takich jak bory jodłowe na pogórzu oraz w borach świerkowych w górach (klasa Vaccinio-Piceetea) oraz w lasach bukowo-grabowych i dębowo-grabowych, a także olchowych i wierzbowo-topolowych [zbiorcze 1,3]


Uprawa

Stanowisko: półcieniste lub cieniste[1]

Podłoże: []

Nawadnianie: []

Nawożenie: []

Rozmnażanie: []


Zastosowanie


Zielarstwo:

Surowiec zielarski:

Ziele szczawiku zajęczego Herba Oxalidis acetoselae [4]

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Ziele szczawiku: [4]

  • kwas szczawiowy
  • witamina C

Działanie surowca zielarskiego:

Szczawik zajęczy posiada właściwości przeciwdziałające krzywicy, przeczyszczające, moczo- i żółciopędne, przeciwkaszlowe i przeciwgnilne [1,4]. Szczawik stosowany był przy zatruciach arsenem, ołowiem i rtęcią [1,4]. Dodatkowo ziele szczawiku posiada korzystny wpływ na przebieg miesiączkowania, szczególnie przy zbyt obfitym miesiączkowaniu [1,4]. Obecnie szczawik znajduje zastosowanie jako środek mogący pomóc przy miażdżycy tętnic [1].

Zastrzeżenia:

Spożycie szczawiku w większej ilości może być niekorzystne dla organizmu ludzkiego ze względu na dużą zawartość kwasu szczawiowego, ponieważ kwas ten może zakłócać pracę nerek [1,4]


Kulinaria:

Szczawik zajęczy może być wykorzystywany (z umiarem) do sałatek, drinków, napojów orzeźwiających zup, sosów i kilku innych potraw [1,4]


Ciekawostki:

Dawniej szczawiku zajęczego używano przy produkcji kwasu mrówkowego oraz szczawiowego [1,4]


Zdjęcia:

Szczawik zajęczy kwiat Oxalis montana flower

Szczawik zajęczy kwiat


Źródło:
  1. 1990. Pospolite rośliny środkowej Europy. PWRiL, Warszawa: 184.
  2. Oxalis montana. ITIS. Protokół dostępu: (dostęp )
  3. Obserwacje własne: Aleksander Skrzyński (7.05.2016), Tatry.
  4. 2003. Leksykon roślin leczniczych. Świat Książki, Warszawa: 273.

Logo internetowy ogród

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy