Czarnuszka siewna Nigella sativa L.

Nazwa: Czarnuszka siewna - Nigella sativa L. [1]

Inne nazwy:

Rodzina: Jaskrowate - Ranunculaceae [1]


Morfologia:

Wysokość: 15-25 cm [1].

Kwiaty: białe z niebieskimi nerwami, średnicy 1-1,2 cm, zwieńczone dziobkiem. W kwiatach występują kubkowate miodniki [1].

Owoce: mieszki (5-10), z brodawkami i gruczołami na powierzchni [1].

Łodyga: rozgałęziona [1].

Liście: podwójnie lub potrójnie pierzasto-sieczne, odcinki liściowe są wąskie i podobne długością [1].

Nasiona:

Korzenie:


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina roczna [1].

Pokrój:.

Kwitnienie: czerwiec-lipiec (VI-VII) [1].

Rozmnażanie:.


Ekologia:

Pochodzenie: Azja [1].

Zasięg terytorialny:

Siedliska:

Czarnuszka siewna uważana jest za chwast w uprawach zbóż, często dziczeje z upraw [1]


Uprawa:

Stanowisko:

Podłoże: .

Nawadnianie:

Nawożenie:


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza, lecznictwo ludowe

Zielarstwo: roślina przyprawowa (dodatek do pieczywa)[1]


Zielarstwo:

Surowiec zielarski:

Nasiona czarnuszki Semen Nigelae, synonim Semen Melanthii, Semen Cumini [1]

Zbiór surowca zielarskiego:

.

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

.

Skład chemiczny surowca zielarskiego: [1]

Działanie surowca zielarskiego:

Czarnuszkę stosowano przy chorobach związanych z żołądkiem oraz przy żółtaczce. Posiada właściwości moczopędne i pobudzające laktację [1].

Forma podania:

Napary [1]


Źródło:
  1. Mowszowicz J. 1985. Przewodnik do oznaczania krajowych roślin zielarskich. Wydanie II. PWRiL, Warszawa.