Lobelia rozdęta Lobelia inflata - Internetowy Ogród

Nazwagatunkowa: Lobelia rozdęta - Lobelia inflata L. [1]

Rodzina: Dzwonkowate - Campanulaceae

Podrodzina: Lobeliowe - Lobeliaceae


Morfologia:

Wysokość: .

Kwiaty: kwiatostan groniasty na szczycie łodygi. Kwiaty dwuwargowe, barwy szaroniebieskiej [1].

Owoce: zaokrąglone torebki [1].

Łodyga: jasnozielona z fioletowymi przebarwieniami, słabo ulistniona, z rdzeniem, grubości 2-5mm, bruzdowana i kanciasta [1].

Liście: pojedyncze jajowate lub łopatkowate, mają brzeg karbowano-ząbkowany [1].

Nasiona:

Korzenie:


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina jednoroczna [1].

Typ rośliny: roślina roczna [1].

Kwitnienie:.

Rozmnażanie:.


Ekologia:

Pochodzenie: Ameryka Północna [1].

Zasięg terytorialny:

Siedliska:

Lobelia rozdęta jest uprawian w Polsce [1].


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza.

Surowiec zielarski:

Ziele stroiczki - Herba Lobeliae, synonim ziele stroiczki [1].

Zbiór surowca zielarskiego:

Surowiec stanowią nadziemne części przekwitającej i zaczynającej owocować lobelii. Zbioru dokonuje się pod koniec lata, najlepiej w dni pogodne i suche. Suszenie należy przeprowadzić na wolnym powietrzu lub suszarni, w temperaturze nie większej niż 40°C.

Surowiec należy przechowywać w szczelnych naczyniach [1].

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Surowiec powinien zawierać co najmniej 0,3% alkaloidów. Kwiatów w surowcu jest bardzo mało. Surowiec nie posiada wyraźniego zapachu, smak ostry i drapiący [1].

Surowiec należy do wykazu B. Surowiec opisany był w FP IV [1].

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Alkaloidy (lobelina - pochodna pirydyny) [1].

Działanie surowca zielarskiego:

Surowiec stosowany jest do leczenia dychawicy oskrzelowej, w zatruciach grzybami, narkotykami, tlenkiem węgla (CO) [1].

Leki/Suplementy/Mieszanki:

  1. Astmin - lek [1].
  2. Astmosan [1]
  3. izolowana lobelina w postaci chlorowodorku, w dawkach 3 mg do 10 mg [1].
  4. Kelastmin - lek [1].

Zastrzeżenia:

Największa jednorazowa dawka wynosi 0,1g, a dzienna 0,3 g [1].


Gatunki i odmiany pokrewne:


Źródło:
  1. Walewski W. 1985. Towaroznawstwo zielarskie.PZWL, Warszawa.

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy