Nazwa gatunkowa: Len zwyczajny - Linum usitatissimum L. [1,2]

Rodzina: Lnowate - Linaceae [1,2]


Morfologia:

Wysokość: 30-60 cm [2].

Kwiaty: duże, 5-krotne [2], koloru niebieskiego, zebrane w wiechy [1], podbaldachy [2].

Owoce: kulista torebka [1,2], otoczona trwałym kielichem. Torebka zawiera około 10 nasion [1].

Łodyga: wzniesiona [2], obła [1], silnie rozgałęzia się w szczytowej części [1,2].

Liście: lancetowate, zaostrzone trójnerwowe [1,2], ułożone skrętolegle na łodydze [2].

Nasiona: jajowate, spłaszczone, ostro obrzeżone [1]. Powierzchnia barwy żółtobrunatnej, gładka, z połyskiem, pod lupą widać punktowania. Po namoczeniu w wodzie nasienie silnie pęcznieje i pokrywa się warstwą śluzu [1].

Korzenie:


Biologia:

Długość życia rośliny: jednoroczna [1].

Pokrój:.

Kwitnienie: czerwiec-lipiec (VI-VII) [2].

Rozmnażanie: generatywnie poprzez nasiona.


Ekologia:

Pochodzenie: kraje leżące nad Morzem Śródziemnym [1].

Zasięg terytorialny:

Siedliska:

Roślina uprawiana powszechnie w całej strefie klimatu umiarkowanego [1].


Zastosowanie:

Roślina przemysłowa Z lnu otrzymuje się z niej włókno, olej lniany - Oleum Lini oraz pasze z wytłoków [1].

Zielarstwo: roślina lecznicza [1].

Przemysł papierniczy [2]

Surowiec zielarski:

Nasienie lnu - Semen Lini (FP IV) [1,2], synonim Siemię lniane [1].

Zbiór surowca zielarskiego:

Ścina lub wyrywa się całe rośliny które po wysuszeniu poddaje się młóceniu. Uzyskane nasiona czyści się w wialniach [1].

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Całe nasiona nie wykazują zapachu, który wydziela się dopiero po roztarciu, sproszkowaniu. Smak śluzowaty, oleisty i lekko słodkawy [1].

Surowiec jest objęty FP IV [1].

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Śluz (6-8%), olej (lipidy do 40%), związki białkowe (do 24%), glikozydy cyjanogenne (linamaryna, lotaustralina), linaryna, fitosterole, kwasy organiczne, sole mineralne (potas, wapń, magnez) [1,2].

Działanie surowca zielarskiego:

Wewnętrzne: Osłaniające przy owrzodzeniach oraz stanach zapalnych żołądka i dwunastnicy, lekko przeczyszczający [1,2].

Forma stosowania wewnętrznego: odwary - w zapaleniach gardła, przy chrypce i kaszlu [1].

Zewnętrzne: rozgrzewające, przeciwzapalne, odmiękczające, powlekające i kojące. Wyciągi stosuje się do przemywań oczu i jamy ustnej [2].

Forma stosowania zewnętrznego: kataplazmy, wyciągi [1,2].

Surowiec przetworzony:

Olej lniany Oleum Lini (FP IV) [1,2].


Ciekawostki:

Len znany był w Mezopotamii i Egipcie 2000 lat przed naszą erą [2].


Odmiany, gatunki pokrewne i rośliny podobne:

Len trwały miniaturkaLen trwały Linum perenne L. - roślina ozdobna

Źródło:
  1. Władysław Walewski, Towaroznawstwo zielarskie, PZWL, Warszawa 1985.
  2. Mowszowicz J. 1985. Przewodnik do oznaczania krajowych roślin zielarskich. PWRiL, Warszawa.