Nazwa gatunkowa: Lubczyk ogrodowy - Levisticum officinale Koch. [2]

Inna nazwa: lubczyk lekarski [2]

Rodzina: Selerowate - Apiaceae, dawniej Baldaszkowate - Umbelliferae


Lubczyk ogrodowy Levisiticum officinale

Lubczyk ogrodowy

Morfologia:

Wysokość: do 2 m [2].

Kwiaty: zebrane w wieloszypułowy baldachach [1], niepozorne, zielonożółte, na szczytowych częściach łodyg [2].

Owoc: podwójna, płaska, rozłupka [2].

Łodyga: obła, gałęzista [1].

Liście: podwójnie pierzaste [1]. W pierwszym roku lubczyk wytwarza przyziemną rozetę z długoogonkowymi, ciemnozielonymi, powcinanymi liśćmi [2]. Po pierwszym roku wegetacji wyrastają liczne, wysokie łodygi [2].

Nasiona: .

Korzenie: system korzeniowy silnie rozwinięty [2], korzenie są nierównomiernie podłużnie bruzdowate, barwy szarobrunatnej [1].

Roślina posiada specyficzny zapach, przypominający zapach kostek rosołowych [2].


Biologia

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia.

Pokrój: bylina [2].

Kwitnienie: lipiec-sierpień (VII-VIII)[2].


Ekologia

Pochodzenie: południowo-wschodnia Azja (Iran) [2]

Zasięg terytorialny: Europa i Ameryka Południowa (występuje w formie zdziczałej) [2]

Siedliska:

Roślina uprawiana w Europie [2].


Uprawa

Nasiona wysiewa się do gruntu lub do rozsadnika [2].


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza [2]

Zielarstwo: roślina przyprawowa [2]

Surowiec zielarski:

Korzeń lubczyku - Radix Levistici [1]

Informacje na temat surowca:

Suche ziele ma bulionowy zapach, słodki smak, który przechodzi w gorzkawy [2].

Surowiec powinien zawierać co najmniej 0,6% olejku eterycznego [1].

Złam gładki. Zapach swoisty, aromatyczny, smak początkowo słodkawy, potem nieco gorzkawy [1].

Surowiec jest objęty FP IV [1].

Zbiór surowca:

Zbiór dokonywany jest na jesień (w październiku) pierwszego roku uprawy lub wczesną jesienią drugiego roku uprawy [1,2]. Korzenie oczyszcza się, później korzenie kroi się wzdłuż i suszy w temperaturze 35°C [1,2].

Surowiec należy przechowywać w szczelnie zamkniętych naczyniach i chronić przed owadami [1,2].

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Olejek eteryczny(związki laktonowe oraz seskwiterpeny), związki kumarynowe, składniki mineralne, węglowodany, kwasy organiczne [1,2].

Działanie surowca zielarskiego:

Ułatwiające odkrztuszanie, wiatropędne, przeciwskurczowe, przeciwzapalne, uspokajające i lekko moczopędne. Napary stosowane w nieżytach oskrzeli i dróg moczowych, zaburzeniach trawienia i niewydolności wątroby [1,2].

Forma podania:

Napar z korzenia lubczyku: 1 łyżkę surowca zalać jedną szklaną wrzątku, zaparzać przez 15 minut, podawać po pół szklanki 3 razy dziennie, po jedzeniu [2].


Leki/Suplementy/Mieszanki:


Kulinaria:

Ziele lubczyku, ze względu na swój wyjątkowy aromat, dodaje się do wielu potraw: rosołów,zup, sosów [2].


Zdjęcia:

Luczyk ogrodowy uprawa Levisticum officinale

Lubczyk ogrodowy uprawa


Źródło:
  1. Walewski W. 1985. Towaroznawstwo zielarskie. PZWL, Warszawa.
  2. Olechowicz-Stępień W., Lamer-Zarawska E. 1992. Rośliny lecznicze stosowane u dzieci. PZWL, Warszawa: 144.

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy