Nazwa gatunkowa: Lukrecja gładka - Glycyrrhiza glabra L. [1-3]

Inne nazwy:

Rodzina: Bobowate - Fabaceae [3], dawniej Motylkowate - Leguminoseae


Morfologia:

Wysokość: do 2 m [1].

Kwiaty: drobne koloru liliowego lub białego, zebrane w wyprostowane grona, wyrastają z kątów liści [zb. 1,3].

Owoc: gładki, skórzasty, niepękający strąk [zb. 1,3].

Łodyga: sztywne, rozdzielające się [3].

Liście: liście podobne do liści robinii akacjowej, skórzaste, lśniące [1], ciemnozielone pierzasto-złożone [3].

Nasiona: .

Korzenie: walcowate[1], grube, zdrewniałe, zabarwione wewnątrz na żółty kolor. Ponadto lukrecja posiada rozłogi korzeniowe [3].


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia.

Pokrój: drzewo [1] lub bylina [3].

Kwitnienie: .

Rozmnażanie: .


Ekologia:

Pochodzenie: Południowo-zachodnia Azja i Południowa Europa [1].

Zasięg terytorialny: rejony leżące nad Morzem Śródziemnym oraz w południowej i zachodniej Azji (zachodnia część Chin i Mongolii) [3]

Największe plantacje lukrecji zakładane są we wspomnianych wcześniej rejonach jej występowania. W Polsce rzadko spotyka się lukrecję w uprawie [3]


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza; stosowana w diecie o obniżonej zawartości cukrów [1,3].

Przemysł farmaceutyczny: wyciągów z korzeni używa się do słodzenia leków [3]


Surowiec zielarski:

Korzeń lukrecji - Radix Glycyrrhizae, synonim Radix Liquiritiae [1,3].

Informacje na temat surowca::

Surowiec stanowią płytko okorowane narządy podziemne (korzenie i rozłogi)

Okorowane korzenie są kształtu podłużnego, walcowatego. Powierzchnia szorstka, włóknista, z widocznymi strzępiącymi się fragmentami włókien. Rozłam długowłóknisty. Barwa surowca intensywnie żółta, Zapachu brak, smak wybitnie słodki, mdły.

Surowiec w handlu występuje w postaci wiórków lub ścinek.

Surowiec był opisany w FP IV [1].

Zbiór surowca:

Surowiec zbieramy późną jesienią lub wczesną wiosną i po okorowaniu suszymy w temperaturze około 35°C [1].

Surowiec należy suszyć w ciemnym i przewiewnym miejscu [1].

Surowiec zawiera:

Korzeń lukrecji: [1,3]

  1. saponiny trójterpenowe - glicyryzyna (sól potasowo-wapniową kwasu glicyryzynowego), kwas glabrykowy, kwas likwirycjowy
  2. węglowodany
  3. asparagina

  4. flawonoidy (likwirytygeninę, izolikwirytygeninę, a także ich glikozydy)
  5. fitosterole
  6. aminokwasy
  7. olejek eteryczny (zawiera kwas heksanowy, anetol, estragol, eugenol)

Działanie:

Surowiec działa wykrztuśne, przeciwzapalnie i przeciwskurzczowo [3]. Lukrecję stosuje się w postaci tabletek, proszków i wyciągów w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy [1], jednak coraz rzadziej, ponieważ gliceryzyna powoduje zatrzymanie wody w organizmie i powstawanie obrzęków (działanie adrenokortykotropowe)[3]. Lukrecję używa się przy nieżytach gardła, oskrzeli trwających znaczny czas oraz przy suchym kaszlu Zwiększa prawie dwukrotnie działanie surowców antrachinonowych [1].

Leki:

  1. Gastro - tabletki, zawierają Extr. Glycyrrhizae, stosowane na nadkwaśności treści żołądkowej, w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy [1].
  2. Gastrogran [1]
  3. Surowiec występuje w mieszankach śluzowych Species Althaeae [1]

Więcej informacji znajdziesz na blogu plantagia.

Kliknij ->


Źródło:
  1. Walewski W. 1985. Towaroznawstwo zielarskie. PZWL, Warszawa.
  2. Muszyński J. 1956. Roślinne leki ludowe. Ludowa Spółdzielnia wydawnicza, Warszawa.
  3. 2003. Leksykon roślin leczniczych. Świat Książki, Warszawa149,150.

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy