Nazwa: Berberys Thunberga 'Atropurpurea' - Berberis thunbergii DC. 'Atropurpurea'[1,2]

Rodzina: Berberysowate - Berberidaceae [1]


Morfologia

Wysokość: 1,5 - 2,0 m [2].

Pokrój: szeroki, kulisty krzew, bardziej wyprostowany pokrój niż u gatunku [1,2].

Kwiaty: obupłciowe, drobne. 6 płatków korony, 6 płatków kielicha, 6 pręcików, które są wrażliwe na dotyk, 1 słupek. Kwiaty zabarwione są na żółto po wewnętrznej stronie oraz na czerwono po zewnętrznej. W kwiatach, u nasady płatków znajdują się nektarniki [zb. 1,2].

Owoce: eliptyczna, czerwona, błyszcząca jagoda, która zwisa pojedynczo (cecha char., pozostałe berberysy mają owoce w krótkich gronach) na krótkiej szypułce. Owoce dość długo utrzymują się na gałęziach [1].

Łodyga: gałązki niezbyt długie, z bruzdami, koloru pomiędzy purpurą a brązem, z tendencją do wyginania się. Gałązki pokryte są pojedynczymi krótkimi i ostrymi cierniami. Drewno posiada żółtą barwę [zb. 1,2].

Liście: opadające na zimę. Pojedyncze, ustawione na pędach skrętolegle, zebrane w pęczki (3-9) na krótkopędach, kształtu łopatkowatego, całobrzegie, długości 1-3 cm, z łagodnym szczytem. Liście tej odmiany mają liście zabarwione purpurowo. Barwa liści utrzymuje się przez całe lato [zb. 1,2].


Biologia

Długość życia rośliny: rośliny wieloletnia, zimująca w polskich warunkach, jednak w niektórych zimniejszych rejonach Polski może przemarzać, podczas ostrych zim [1].

Typ rośliny: krzew [1,2].

Kwitnienie: maj-czerwiec [zb. 1,2].

Rozmnażanie: generatywnie poprzez nasiona, wegetatywnie poprzez sadzonki zielne [1,2].


Ekologia

Pochodzenie: odmiana z 1887 r. [1]


Uprawa

Stanowisko: słoneczne [2], półcieniste, osłonięte [1,2]

Podłoże: umiarkowanie wilgotne, lekkie, przepuszczalne, żyzne [1]. Berberys można uprawiać na glebach kwaśnych do lekko alkalicznych [2].

Nawadnianie: dostateczne, berberysy nie powinny mieć zbyt wilgotnego podłoża [1], odporny na suszę [2]

Nawożenie:

Mrozoodporność: umiarkowana [2]

Berberysy nie mają specjalnych wymagań co do gleby i podłoża. Bardzo dobrze rozmnaża się je poprzez sadzonki zielne. Berberysy Thunberga nie są porażane przez rdzę, dlatego można je bez obawy stosować w różnych nasadzeniach. Po przemarznięciu szybko się regeneruje. Odmiany rozmnaża się wegetatywnie poprzez sadzonki, które powtarzają cechy rośliny matecznej [1].


Zastosowanie

Dendrologia; Tereny zieleni i ogrody - żywopłoty, szpalery, urozmaicenie kolorystyczne wśród krzewów [zb.1,2]

Szkółkarstwo ozdobne


Zdjęcia:

Berberys Thunberga okaz zielnikowy Berberis Thunbergii

Berberys Thunberga

Okaz zielnikowy


Źródło:
  1. Bugała W. 1991. Drzewa i krzewy dla terenów zieleni. PWRiL, Warszawa.
  2. Drzewa i krzewy w ogrodzie przydomowym, Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Karniowicach. 2007.