Nazwa gatunkowa: Berberys Thunberga - Berberis thunbergii DC. [1-4]

Inne nazwy:

Rodzina: Berberysowate - Berberidaceae [1-3]


Morfologia

Wysokość: 1,5 - 2,0 m [3,4].

Pokrój: szeroki, kulisty krzew [3].

Kwiaty: obupłciowe, drobne. 6 płatków korony, 6 płatków kielicha, 6 pręcików, które są wrażliwe na dotyk, 1 słupek. Kwiaty zabarwione są na żółto po wewnętrznej stronie oraz na czerwono po zewnętrznej. W kwiatach, u nasady płatków znajdują się nektarniki [3].

Owoce: eliptyczna, czerwona, błyszcząca jagoda, która zwisa pojedynczo (cecha char., pozostałe berberysy mają owoce w krótkich gronach) na krótkiej szypułce. Owoce dość długo utrzymują się na gałęziach [3].

Łodyga: gałązki niezbyt długie, z bruzdami, koloru pomiędzy purpurą a brązem, z tendencją do wyginania się. Gałązki pokryte są pojedynczymi krótkimi i ostrymi cierniami. Drewno posiada żółtą barwę [3].

Liście: opadające na zimę. Pojedyncze, ustawione na pędach skrętolegle, zebrane w pęczki (3-9) na krótkopędach, kształtu łopatkowatego, całobrzegie, długości 1-3 cm, z łagodnym szczytem. Górna powierzchnia liści jest zabarwiona na jasną zieleń, natomiast dolna jest sinozielona [3]. Na jesień liście zmieniają kolor na czerwony lub pomarańczowo-czerwony [3,4].

Nasiona:

Kłącze:

Korzenie:


Biologia

Długość życia rośliny: rośliny wieloletnia, zimująca w polskich warunkach, jednak w niektórych zimniejszych rejonach Polski może przemarzać podczas ostrych zim [3].

Typ rośliny: krzew [3,4].

Kwitnienie: maj-czerwiec [zb. 3,4].

Rozmnażanie: generatywnie poprzez nasiona, wegetatywnie poprzez sadzonki zielne [3].


Ekologia

Pochodzenie:

Zasięg terytorialny: Japonia [3]

Siedliska:


Uprawa

Stanowisko: słoneczne [1,4], półcieniste, osłonięte [3,4]

Podłoże: umiarkowanie wilgotne, lekkie, przepuszczalne, żyzne [3]. Berberys można uprawiać na glebach kwaśnych do lekko alkalicznych [4].

Nawadnianie: dostateczne, berberysy nie powinny mieć zbyt wilgotnego podłoża [3], odporny na suszę [4]

Nawożenie:

Mrozoodporność: umiarkowana [4]

Berberysy nie mają specjalnych wymagań co do gleby i podłoża. Bardzo dobrze rozmnaża się je poprzez sadzonki zielne. Berberysy Thunberga nie są porażane przez rdzę, dlatego można je bez obawy stosować w różnych nasadzeniach. Po przemarznięciu szybko się regeneruje. Odmiany rozmnaża się wegetatywnie poprzez sadzonki, które powtarzają cechy rośliny matecznej [3].


Zastosowanie

Roślina ozdobna

Dendrologia; Tereny zieleni - nasadzenia parkowe, żywopłoty, pojedynczo lub w grupach [zb.3,4]

Szkółkarstwo ozdobne

Wzmacnianie skarp i rowów [3].


Zdjęcia:

Berberys Thunberga Berberis thunbergii okaz zielnikowy

Berberys Thunberga

Okaz zielnikowy


Odmiany, gatunki pokrewne i rośliny podobne:

Berberys Thunberga 'Atropurpurea' Berberis thunbergii 'Atropurpurea' - odmiana z 1887 r. z purpurowymi liśćmi przez całe lato, słabszy wzrost, wyprostowany pokrój, dużo siewek powtarza cechy rośliny matecznej[3]
berberis thunbergii atropurpurea miniaturka Berberys Thunberga 'Atropurpurea Nana' Berberis thunbergii 'Atropurpurea Nana' - podobnie jak Atropurpurea ma purpurowe liście, jednak jest znacznie od niej niższa (30-40 cm), do ogródków domowych [3]
Berberys Thunberga 'Aurea' Berberis thunbergii 'Aurea' [4]
Berberys Thunberga 'Bagatelle' Berberis thunbergii 'Bagatelle'
Berberys Thunberga 'Erecta' Berberis thunbergii 'Erecta' - gęsty, wyprostowany pokrój, ma jasnozielone liście ładnie się przebarwiające jesienią, o. cenna na żywopłoty, łatwa w rozmnażaniu [1,3]
Berberys Thunberga 'Goldalita' Berberis thunbergii 'Goldalita'
Berberys Thunberga 'Golden Carpet' Berberis thunbergii 'Golden Carpet'
Berberys Thunberga 'Green carpet' Berberis thunbergii 'Green carpet' [4]
Berberys Thunberga 'Helmond Pillar' Berberis thunbergii 'Helmond Pillar'
Berberys Thunberga 'Maria' Berberis thunbergii 'Maria'
Berberys Thunberga 'Red Chief' Berberis thunbergii 'Red Chief' [1].

Źródło:
  1. Wyjście do Ogrodu Botanicznego w Krakowie (3.9.2014)
  2. Berberis thunbergii DC. ITIS. Protokół dostępu: http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=18835 (dostęp 30.3.2015)
  3. Bugała W. 1991. Drzewa i krzewy dla terenów zieleni. PWRiL, Warszawa.
  4. Drzewa i krzewy w ogrodzie przydomowym, Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Karniowicach. 2007.