Nazwa gatunkowa : Kopytnik pospolity - Asarum europaeum L. [1,4,7]

Rodzina: Kokornakowate - Aristolochiaceae [4,6]

Kopytnik pospolity Asarum europaeum

Kopytnik pospolity

pokrój


Morfologia:

Wysokość: 5-10 cm.

Pokrój: niska bylina [4,6,7], zimozielona.

Kwiaty: pojedyncze, dzwonkowate, zwisające, wyrastają z kątów liści. Kwiaty są koloru brunatnoczerwonego z odcieniem fioletowym [4] Kwiaty zapylane są przez pełzające owady i mrówki. Części okwiatu 3, pręcików 12, wolnych.

Owoce: owłosione, ciemnobrunatne, niewielka torebka [1,4].

Łodyga: krótka i owłosiona, ulistniona (2-3 liści) na szczycie. Kłącze pełzające [1,4]

Liście: długoogonkowe. Kształt liści jest nerkowaty [6,7], sercowaty lub kopytkowaty. Blaszka liściowa jest połyskująca, ciemniejsza, z wierzchu jest słabo owłosiona i ma fakturę skórzastą. Liście są zimozielone. Łodyga liści czerwonawo-fioletowo nabiegła [1,4].

Nasiona:

Korzenie:

Inne cechy: Cała roślina wydziela zapach podobny do pieprzu [4].


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia [1].

Pokrój: bylina [4,6,7], zimozielona.

Kwitnienie: marzec - maj (III-V).

Rozmnażanie: wegetatywnie.


Ekologia:

Pochodzenie:

Zasięg terytorialny: wschodnia i środkowa część Europy, Zachodnia Azja [4]. W Polsce pospolity szczególnie na niżu.

Siedliska: lasy liściaste oraz mieszane, zarośla [1,4,7].

Kopytnik jest pod częściową ochroną [4].


Wymagania klimatyczne i glebowe/Uprawa

Stanowisko: cieniste

Podłoże: ściółka lasu liściastego lub mieszanego, próchniczne.

Nawadnianie:

Nawożenie:


Zastosowanie:

Zielarstwo : roślina lecznicza [4,5,6]

Zielarstwo : roślina stosowana w lecznictwie ludowym

Weterynaria : środek wymiotny


Zielarstwo:

Surowiec zielarski:

Ziele kopytnika z korzeniami - Herba Asari cum Radicibus [1,4], Herba Asari [7].

Zbiór surowca zielarskiego:

Termin zbioru: jesień.

Surowiec pochodzi ze stanu naturalnego. Suszenie surowca przeprowadza się w temperaturze do 35°C [1].

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Surowiec zielarski powinien zawierać co najmniej 0,8% olejku eterycznego [1].

Surowiec zielarski posiada swoisty, aromatyczny zapach oraz gorzki smak.

Po suszeniu pozostaje około 30% surowca.

Skład chemiczny surowca zielarskiego: [1,4]

Działanie surowca zielarskiego:

Wykrztuśne [1,5,7] w małych dawkach, przy większych wykazuje działanie wymiotne i moczopędne [7]. Surowiec stosuje się w ostrych i przewlekłych nieżytach oskrzeli i w schorzeniach dróg moczowych, a także jako środek odwykowy w leczeniu alkoholizmu. Ostatnio pojawiła się także informacja o możliwej wysokiej toksyczności surowca [1].

Wyciągi stosowane są w celu pobudzenia czynności błon śluzowych oskrzeli, żołądka i jelit. Zapobiegają bolesnym skurczom trawiennym i oddechowym. Wyciągi działają uspokajająco i lekko moczopędnie [4].

Leki z kopytnikiem wykorzystuje się w nieżytach górnych dróg oddechowych (suchy kaszel), w leczeniu astmy, w stanach skurczowych oskrzeli, zapaleniu gardła, przy przewlekłym zapaleniu oskrzeli u palaczy [4].

Leki/Suplementy/Mieszanki:

  1. Azarina - tabletki na kaszel [1?].

Forma stosowania:

Napar z łyżki suszonego kopytnika, dziewanny i anyżu. Napar ten należy pić po kieliszku co 2 godziny. Napar z kopytnika polecany jest przy kaszlu i zaflegmieniu płuc [7].

Zastrzeżenia:

Surowiec zielarski posiada pewne substancje toksyczne, tak więc surowiec należy stosować pod nadzorem lekarza.

Zbyt duża dawka surowca może powodować nudności, podrażnienie żołądka, wymioty i biegunkę [4,5]. Kopytnik jest nie polecany do stosowania u kobiet w ciąży [4].


Zdjęcia:

Kopytnik pospolity Asarum europaeum Kopytnik pospolity Asarum europaeum

Kopytnik pospolity

pokrój

Kopytnik pospolity

pokrój


Odmiany, gatunki pokrewne i rośliny podobne:

Kopytnik kanadyjski Asarum candense - roślina jadalna, w smaku przypomina imbir [5]
Bluszcz pospolity Hedera helix L. - pnącze, roślina okrywowa, ozdobna (w tym doniczkowa), lecznicza

Źródło:
  1. Walewski W. 1985. Towaroznawstwo zielarskie. PZWL, Warszawa: 151.
  2. Mowszowicz J. 1985. Przewodnik do oznaczania krajowych roślin zielarskich. PWRiL, Warszawa.
  3. Biegański J. 1932. Zielarz. Stowarzyszenie Pracowników Księgarskich, Warszawa.
  4. 2003. Leksykon roślin leczniczych. Świat Książki, Warszawa:130.
  5. Luczaj Ł. 2002. Dzikie rośliny jadalne Polski. Chemigrafia, Krosno.
  6. Dobrzyński T. 1968. Botanika farmaceutyczna, PWRiL, Warszawa.
  7. Muszyński J. 1956. Roślinne leki ludowe. Ludowa Spółdzielnia wydawnicza, Warszawa.

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy