Bylica estragon Artemisia dracunculus L. - Internetowy Ogród

Nazwa: Bylica estragon - Artemisia dracunculus L.

Angielska nazwa: Tarragon [3]

Inne nazwy: Bylica, Bylica głupich [3], Estragon [3], Dragonek [4]

Rodzina: Astrowate - Asteraceae


Bylica estragon Artemisia dracunculus

Bylica estragon Artemisia dracunculus

Morfologia:

Wysokość: ponad 1,5 m, na dobrym stanowisku może osiągnąć ponad 2 m.

Kwiaty: drobne, niepozorne, skupione w kulistych, zwisających koszyczkach kwiatowych. Początkowo barwy biało-żółtej, potem czerwonawej. Okrywa koszyczków naga [4].

Owoce: gładkie niełupki bez żeberek [3,4].

Łodyga: naga, zielona, wzniesiona, na powierzchni łodygi znajdują się żeberka, [4].

Liście: równowąsk0-lancetowate, podłużne, długości 2-6 cm, szerokości 0,1-0,8 cm, z ostrym końcem, od jasno- do ciemnozielonych [3,4].

Nasiona:

Korzenie: zdrewniałe kłącze grubości 0,5-1,5 cm [4]


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia, zimująca w polskich warunkach [3].

Pokrój: krzewinka [1?], bylina [2,3].

Kwitnienie: czerwiec-lipiec (VI-VII) [1?]. sierpień-wrzesień (VII-IX) [4].

Rozmnażanie: generatywnie poprzez siew oraz wegetatywnie poprzez podział kłączy.


Ekologia:

Pochodzenie: środkowa i południowa Rosja [3]

Zasięg terytorialny: Europa, Syberia, Mongolia, zachodnie stany Ameryki Północnej [3]

Uprawa: Europa, Azja, północna Afryka, Ameryka Północna [3,4]


Uprawa:

Stanowisko: słoneczne, lub lekko zacienione

Podłoże: zasobne w składniki pokarmowe i wodę.

Nawadnianie: umiarkowane

Nawożenie:


Zastosowanie:

Zielarstwo: roślina lecznicza [3]

Zielarstwo: roślina przyprawowa [1,3]

Zielarstwo: medycyna ludowa.


Zielarstwo:

Surowiec zielarski:

Ziele bylicy estragon - Herba Dracunculi [3,4].

Zbiór surowca zielarskiego:

Najlepiej dokonać podczas suchej pogody w kwietniu, gdy osiągnie 20-30 cm wysokości. Związuje się w pęczki i suszy w ciemnym i przewiewnym miejscu.

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Zapach przyjemny, smak pikantny, korzenno-ziołowy.

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Olejek eteryczny do 0,8% (estragol, metylochawikol, trans-anetol, felandren, p-cymen, felandren), enzymy, flawonoidy, karotenoidy (do 15 mg% prowit. A. w świeżych liściach [4]), związki kumarynowe, alkaloidy (śladowe ilości) garbniki, gorycze, sole mineralne szczególnie bogate w jod [1,2,3,4]

Wydestylowany olejek eteryczny (olejek stragonowy) zawiera: trans-anetol 21,1%, a-trans-cymen 20,6%, limonen 12,4%, a-pinen 5,1%, ocymen 4,8%, metyloeugenol 2,2%, b-pinen 0,8%, a-terpineol 0,5%, octan bornylu 0,5%, bicyklogermakren 0,5% [2].

Działanie surowca zielarskiego:

Wzmacniające, pobudzające apetyt i trawienie, żółciopędne, przeciwskurczowe, moczopędne, odkażające [3]. W medycynie ludowej stosowana jako lek przeciw miażdżycy, służy do produkcji wina leczniczego, które usprawnia pracę układu pokarmowego poprzez pobudzanie wydzielania soku żołądkowego i zwiększanie apetytu. Posiada także właściwości lekko uspokajające.

Przyprawa:

Bylicy estragon jako przyprawę należy używać w małych ilościach. Używana jest do produkcji wielu mieszanek ziół, musztardy estragonowej i octu estragonowego. W kuchni ziela bylicy, świeżego lub suszonego, dodaje się do potraw z ryżu, ryb i majonezu. Ziele wspaniale komponuje się z kurczakiem pieczonym, w śmietanie, baraniną i podrobami. Stosowany także do przyprawiania golonki, boczku wieprzowego i wędlin. Kilka kropel cytryny wzmacnia smak estragonu. Świeżo posiekane liście używa się do przyprawiania drobiu, jaj, jasnych sosów, mięsa, sałatek, owoców morza, serów, a także masła ziołowego i musztardy estragonowej. Octu estragonowego możemy użyć do przyprawienia ogórków marynowanych, pomidorów, fasoli oraz mięsa cielęcego, jagnięcego i krabów [1,2,3].

Przetworzony surowiec:

Z surowca wytwarza się olejek estragonowy Oleum Dracunculi [3,4]


Zdjęcia:

Bylica estragon Bylica estragon

Bylica estragon

Bylica estragon


Odmiany i gatunki pokrewne:


Źródło:
  1. Sedo A., Krejca J. 1987. Rośliny źródłem przypraw, PWRiL, Warszawa.
  2. Pisulewska E., Janeczko Z. 2008. Krajowe rośliny olejkowe. Know-How, Kraków.
  3. Lewkowicz-Mosiej T. 2003. Leksykon roślin leczniczych. Świat Książki, Warszawa.
  4. Mowszowicz J. 1985. Przewodnik do oznaczania krajowych roślin zielarskich. PWRiL, Warszawa.