Alpinia lekarska Alpinia officinarum Hance

Nazwa: Alpinia lekarska - Alpinia officinarum Hance

Nazwa angielska: Galangal, Lasser galangal [1]

Nazwa francuska: Galanga official, Galanga de la Chine [1]

Nazwa niemiecka: Gagant [1]

Inne nazwy: Galangal [3], Galgant chiński, Alpinia galgant, Galanga, Kardamon dziki, Languas officinarum Farwell

Rodzina: Imbirowate - Zingiberaceae


Morfologia:

Wysokość: do 2 m [3].

Kwiaty: zebrane w gronach (w wiechy [3]) na szczycie pędu. Koloru zielonobiałego, pachnące. Symetrii grzbiecistej.

Owoce: mięsista, jagoda o gorzkim smaku [3].

Nasiona: .

Łodyga: .

Liście: pochwiaste i zachodzące na siebie, lancetowate [3], przypominające trzcinę.

Korzenie: bulwiaste, rozgałęzione kłącze [3].


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina wieloletnia [3].

Pokrój: bylina

Rozmnażanie: przez nasiona.


Ekologia:

Pochodzenie: Tajlandia i południowe Chiny.

Zasięg terytorialny: Chiny: półwysep Lejczou (południowe Chiny) oraz wyspa Hainan, Indochiny, wschodnie wybrzeże Indii, południowa Japonia i Antyle.

Roślina uprawiana Japonii, Chinach, Indiach i na Antylach.


Zastosowanie:

Roślina lecznicza.

Roślina przyprawowa.

Przemysł spożywczy - może być stosowana jako dodatek do octów.

Przemysł alkoholowy - jako aromat w alkoholach.

Przemysł farmaceutyczny - jako substancja aromatyzująca.


Zielarstwo

Surowiec zielarski:

Kłącze alpinii lekarskiej - Rhizoma Galangae, nazywane także kałganem.

Zbiór surowca zielarskiego:

Zbioru roślin dokonuje się po 10 latach uprawy. Oczyszczone kłącze, kroi się i suszy.

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Surowcem jest kilkuletnie kłącze. Kłącze jest barwy cynamonobrązowej i posiada silny korzenny zapach, który jest podobny do zapachu imbiru (cytrynowy aromat). Smak ostry, korzenny, piekący.

Surowiec zawiera:

Olejek eteryczny (cyneol, pinen, eugenol), związki fenolowe (alinina, galanganina), alpniol, galangol (*galganol), flawonoidy, garbniki, żywice.

Działanie:

Pobudza i usprawnia trawienie, łagodzi bóle żołądka oraz pobudza apetyt. Forma stosowania: napary, wyciągi, wywary, nalewki.

Alpinia jest rośliną stosowaną w medycynie ludowej.

W Papui i innych krajach stosowana jest jako środek o działaniu psychodelicznym (stymulant), a także przy przeziębieniach i braku łaknienia [3].


Przyprawa:

Stosowanie:

Stosowana jest w formie sproszkowanej szczególnie w kuchni indyjskiej i indonezyjskiej. Ma bardzo podobne zastosowanie jak imbir [3]. Alpinią można przyprawiać pieczoną wołowinę, która stanie się delikatniejsza i smaczniejsza. Przyprawiać także możemy ziemniaki, potrawy z warzyw, gulasz, ryż, sosy, grzyby, sałatki i ryby. Alpinia jest niezbędną przyprawą w kuchni indyjskiej.


Ciekawostki:

W Europie pojawiła się w średniowieczu jako lek, który został spopularyzowany przez arabskich lekarzy. Dawniej z alpinii przyrządzany był olej. Kłącze alpinii używane jest jako dodatek do mieszanki przyprawowej curry.

Alpinia lekarska może zostać użyta jako psychodeliczny stymulant. Roślina ta wykorzystywana jest przy obrzędach Voodoo [3].


Odmiany i gatunki pokrewne:


Źródło:
  1. Lewkowicz-Mosiej T. 2003. Leksykon roślin leczniczych. Świat Książki, Warszawa.
  2. Sedo A., Krejca J. 1987. Rośliny źródłem przypraw. PWRiL, Warszawa.
  3. Trojan E. 2010. Przyprawy. AA s.c., Kraków.

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy