Nazwa gatunkowa: Łopian większy - Arctium lappa L. [3]

Inne nazwy:

Rodzina: Astrowate - Asteraceae [3], dawniej Złożone - Compositae [1]


Morfologia:

Wysokość: 1,5-2 m [1].

Kwiaty: koloru purpurowego. Przekwitające koszyczki posiadają czepne haczyki, ułatwiające rozsiewanie nasion przez zwierzęta i ludzi [1].

Owoce: .

Nasiona: .

Łodyga: wzniesiona, wyprostowana [1].

Liście: stosunkowo duże, kształtu sercowato-okrągławego, całobrzegie [1].

Korzenie: walcowato-wrzecionowate, średnicy około 3 cm, barwa biaława lub szarobrunatna.


Biologia:

Długość życia rośliny: roślina dwuletnia [1,2]

Pokrój:

Kwitnienie: lipiec - sierpień (VII-VIII) [1].

Rozmnażanie: generatywnie przez nasiona.


Ekologia:

Zasięg terytorialny: Europa, w Polsce pospolicie na nizinach [1].

Siedliska: nieużytki, ugory, łąki, przydroża, rumowiska [1].

Roślina segetalna, chwast .


Zastosowanie:

Zielarstwo: Roślina lecznicza.

Surowiec zielarski:

Korzeń łopianu - Radix Bardanae, w tym także gatunków pokrewnych [1].


Zbiór surowca:

Zbiór korzeni z dwuletnich roślin przeprowadzamy wczesną wiosną (jesienią z jednoletnich okazów). Suszenie surowca przeprowadzamy w temperaturze pokojowej (20-25°C) [1].

Surowiec powinien być oczyszczony z ziemi i umyty. Suszenie pokrojonych korzeni przeprowadzamy w temperaturze 40-50°C [1].

Informacje dotyczące surowca zielarskiego:

Korzeń w przełamie ma barwę białawo-szary, średnicę ok. 3 cm i ma strukturę drobnoziarnistą. Zapach słaby, nieprzyjemny, smak śluzowaty, słodkawy a potem gorzkawy [1].

Skład chemiczny surowca zielarskiego:

Związki poliacetylenowe, inulina (polisacharyd, do 45%), olejki eteryczne, żywice, tłuszcze, związki sterolowe.

Działanie surowca zielarskiego:

Związki poliacetylenowe wykazują działanie bakterio- i grzybostatyczne, podobne do działania do antybiotyków [1].

Wewnętrznie: surowiec działa moczopędnie, pobudza przemianę materii, czynność wydzielniczą wątroby oraz pracę gruczołów potowych [1].

Zewnętrznie: w postaci naparów do okładów, stosowany w chorobach skóry - egzemy, świądy, zaczerwienienia [1].

Forma stosowania:

Napary, soki Succus Bardanae (zewnętrznie) [1]

Zastrzeżenia:

Surowiec nieopisany w FP [1].


Gatunki i odmiany pokrewne:


Źródło:
  1. Walewski W. 1985. Towaroznawstwo zielarskie. PZWL, Warszawa: 78, 79.
  2. Muszyński J. 1956. Roślinne leki ludowe. Ludowa Spółdzielnia wydawnicza, Warszawa: 86, 87.
  3. Arctium lappa L. ITIS. Protokół dostępu: http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=36545 (dostęp 17.9.2015)

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy