Bylina (botanika)

Jest to roślina zielna (o niezdrewniałym pędzie) wieloletnia, która może przezimować w postaci: rozet liściowych (rzadziej) lub organów podziemnych: korzeni, bulw, kłączy, cebul, z których na wiosnę (w nowym roku) wyrastają nowe części nadziemne. Byliny mogą owocować co roku [2,3]

.

Zazwyczaj byliny przed spoczynkiem zimowym gromadzą substancje zapasowe w podziemnych organach przetrwalinkowych, takich jak cebule, bulwy i kłącza [2]. Byliny mogą zimować lub przetrwać w skrajnych warunkach w postaci rozet liściowych osadzonych na silnie skróconym pędzie, przykrytych warstwą obumarłych liści, a w zimie dodatkowo śniegiem [2,3]. Wrażliwe na mrozy są byliny wykształcające cebule, dlatego przed zimą należy je przysypać warstwą liści lub wykopać z ziemi i przezimować w chłodnym, suchym, ciemnym miejscu [1]. Istnieją też rośliny zimozielone - oznacza to, że części nadziemne rośliny pędy oraz liście są podczas zimy zielone, a więc żywe. Zielona barwa oznacza, że chlorofil nadal jest aktywny w procesach fotosyntezy w chloroplastach, toteż w roślinie zachodzą procesy metaboliczne: anaboliczne i kataboliczne, ale o mniejszej intensywności niż w okresie przed spoczynkiem zimowym. Takie rośliny zazwyczaj pokryte są gęstymi włoskami lub kutnerem, które izolują ich tkanki od niekorzystnych warunków pogodowych. Rośliny zimozielone mogą mieć zmniejszoną ilości wody w tkankach podczas zimy, która mogłaby je zniszczyć poprzez rozszerzanie się i krystalizację poniżej temperatury 0°C.

Byliny jako rośliny ozdobne wymagają mniej pracy niż rośliny jednoroczne, związane jest to z tym, że nie musimy co roku, na wiosnę siać nasion jak to ma miejsce u roślin jednorocznych. Byliny wymagają czasem mniej zabiegów uprawowych np. nie trzeba robić przerywki.

Należy zwrócić uwagę na różnicę pomiędzy bylinami (roślinami wieloletnimi) a roślinami dwuletnimi takimi jak marchew (Daucus carota), która w pierwszym roku wytwarza korzeń spichrzowy, a w następnym zwykle kwitnie i obumiera.


Podział roślin wieloletnich:


Przykłady bylin:


Źródło:
  1. Legańska Z., Paliński K., Szklarczyk-Kobyłecka. 1974. Ogrodnictwo. PWRiL, Warszawa.
  2. Szweykowsa A., Szweykowski J. 1975. Botanika, PWN, Warszawa.
  3. 1990. Pospolite rośliny środkowej Europy. PWRiL, Warszawa: 17.

Pozostaw komentarz

Należy wypełnić prosty test (poniżej). Najedź myszką na kwadrat obok napisu 'Nie jestem robotem' i naciśnij lewy przycisk myszy komputerowej. Po przejściu testu można wysłać komentarz. Przepraszamy za utrudnienia

*Komentując wpis, akceptujesz jednocześnie paragraf nr 9 regulaminu wortalu (patrz stopka)

Skomentuj jako pierwszy